ประมานเกือบสามปี ได้ ที่ข้าพเจ้าไม่ได้เจออะไรแบบนี้
ความรู้สึกเมื่อสามปีที่แล้ว ยังพอที่จะนึกถึงได้ ทั้งๆที่พยายามไม่นึกถึง
ข้าพเจ้าต้องพบเจอเกือบทุกวัน และ ต้องร้องไห้เกือบทุกวัน ทุกวัน
จนความรู้สึกชิน ก้อเกิดขึ้น ข้าพเจ้าต้องเข้าใจคำว่า ทำใจให้สบาย ทำใจให้สงบ
แล้วเข้าใจ
สิ่งที่ข้าพเจ้าทำได้ คือการสวดมนต์ก่อนนอน ตักรบาตร ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้
ข้าพเจ้าไม่รู้ว่า ตัวเองเป็นคนหนึ่งที่เรียกว่า มีซิกสเซนส์ หรือป่าว แต่สิ่งนั้นที่หลายๆคนอาจไม่เคยพบเห็น
ข้าพเจ้า ก้อเคยได้สัมผัส และพบเจอ
และคืนที่ผ่านนี้เอง ที่ข้าพเจ้าได้พบเจอ อีกครั้ง
ปกติ เที่ยงคืน คือเวลาที่ข้าพเจ้านอน แต่เมื่อคืนนี้ ข้าพเจ้าปิดไฟนอนประมาณเกือบตีหนึ่ง
ข้าพเจ้าคิดว่ายังไม่ถึงห้านาที ด้วยซ้ำหลังจากที่ข้าพเจ้าเริ่มหลับตา
ที่เริ่มรู้สึกว่า อึกอัด และ มีเสียงวิทยุ เสียงตุ๊กแก เสียงอะไรมากมาย อยู่รอบๆตัว ทั้งๆที่ก่อนนอนนั้น
ห้องข้าพเจ้าเงียบเหลือเกิน ทั้งในห้องและนอกห้อง
ข้าพเจ้ารู้สึก อึกอัด มากขึ้น มากขึ้น ขยับตัวไม่ได้ พยายามที่จะตื่น แต่ก้อทำไม่ได้
นั่นเป็นการเริ่มต้น ให้ข้าพเจ้าสวดมนต์ ทุกบท ที่ข้าพเจ้า สามารถสวดได้
และสิ่งที่ข้าพเจ้ากำลังพยายามทำต่อไป คือการลืมตา
ข้าพเจ้า พยายามลืมตาขึ้น และเมื่อ แว้บแรก
ที่ข้าพเจ้าลืมตาขึ้นมา ขณะที่สายตาข้าพเจ้าตรงกับปลายเตียงเยื้ยงไปทางประตูห้อง
สิ่งแรกที่ข้าพเจ้าเห็น
ก้อคือ
เงาดำที่เป็นรูปร่างของบุคคลผู้ชาย ยืนหันไปทางประตู
ข้าพเจ้าหลับตาลงทันที และสวดมนต์ต่อไป แต่ความรู้สึกอึดอัดนั้น ก้อยังไม่หายไป
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา
คือ
มีเงาสีเทาๆ จากข้างเตียง ที่ข้าพเจ้ารู้สึกเห็นเพียงแขน และครึ่งลำตัวช่วงบน ที่กำลังเอื้อมลงมาที่
ตัวข้าพเจ้า ซึ่งกำลังเลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้ ตัวข้าพเจ้ามากขึ้น
และ ก่อนถึงตัวข้าพเจ้าแค่ฝ่ามือเดียว ที่ทุกอย่างกลับหายไป พร้อมกับที่ข้าพเจ้าลืมตาขึ้นมาทันที
ราวกับว่า มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่คลุมตัวข้าพเจ้า และทำให้ข้าพเจ้าหายจากความรู้สึกอึดอัดอย่างรวดเร็ว
โดยที่ไม่ต้องพยายามใดใด
ข้าพเจ้าลุกขึ้นไปเปิดไฟทันที ดูนาฬิกา ตีหนึ่งครึ่ง มันผ่านไปเพียงครึ่ง ชม ถามว่าหลับไหม
ข้าพเจ้าคิดว่าไม่ เพราะก่อนนอนข้าพเจ้าไม่ได้รู้สึกง่วงมากจนขนาดที่หลับทันทีเมื่อหลับตา
ข้าพเจ้าลุกขึ้นมาไหว้พระ ขอช่วยให้ท่านคุ้มครอง
ข้าพเจ้าหลับไปด้วความรู้สึกเหนื่อยและเพลีย และรู้สึกตัวตื่นมาอีกครั้งตอน ตีสามและหลับต่อไปถึง
หกโมงกว่า ตื่นมาด้วยความรู้สึกเพลียเหลือเกิน
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ เคยเกิดขึ้นกับข้าพเจ้ามาแล้ว เมื่อสามปีที่แล้ว ที่เกิดขึ้นเกือบทุกวัน จนข้าพเจ้าร้องไห้
และหวาดกลัวไปพักใหญ่ๆ สิ่งที่ช่วยข้าพเจ้าได้ คือการทำบุญ และคิดดีต่อเขา
การทำใจให้สงบ ทำใจให้สบาย และหมั่นแผ่เมตตา ทำบุญอุทิศส่วนกุศล
ทำให้เหตุการณ์เหล่านั้น ไม่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้า
แปลกมาที่มันกลับเกิดขึ้นอีกครั้ง ถ้าจะถามว่ากลัวไหม คงต้องมีความรู้สึกนี้บ้าง
แต่ข้าพเจ้าเข้าใจว่า เราต้องช่วยเขา ช่วยทำบุญ และอุทิศส่วนกุศลให้กับเขา
นี่เป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะ คะ
อาจจะเชื่อหรือไม่เชื่อก้อแล้วแต่บุคคล แต่ก้อเล่าสู่กันฟัง
เข้าวัด ทำบุญ กัน ก้อเพื่อนตัวเราเองแหละ ที่ช่วยให้เราสบายใจขึ้น
